uzaklaşmak

* nasıLdı o

* kişiye en uzak yer onun sırtıdır die.

* bişeyden uzakLaşmak bekide ona biraz daha yakLaşmaktır.

büyük patlamadan beri buyan, merkezini şaşırmış hatta unutmuş, yıldızlar bile ışık hızı ile uzaklaşıyor, mantık olarak; uzaklaşırken bir yerden bir şeyden, başka bir yere şeye yaklaşıyor olmalı uzaklaşan.
uzaklaşırken, neye nereye yaklaştığımızı kestirebiliyor muyuz.
sanmıyorum

uzaklaşıyorum bu şehirden ve insanlarından..

bu şehir ve insanları beni boğuyor. aslında sadece bu şehir değil, bana bütün şehirler düşman.

artık mekanlar sıkıcı geliyor..bir bank veya çimenlik bir alan bulup oturuyorum saatlerce. hava erken de olsa geç de, soğuk da olsa sıcak da. zaman ve çevre, ve bütün insanlar benim için kocaman bir hüsran, hepsi bana düşman.. kalabalığın içindeyim ama kalabalıklar bana uzak. bir zaman sonra gelip geçenleri görmüyorum. hem güzel kızlara bakmayı da bıraktım artık. kimin hakkımda ne düşündüğünü, görünüşümün nasıl olduğunu, rol kesme zamanlarını geride bıraktım. çünkü bütün roller bana düşman. güneş yerini değiştirse vursa yüzüme, aldırmıyorum. doğmuşsa batmışsa banane. titreyen mum ışığı günlerim artık geride kaldı.

söndüm ben ve bütün ışıklar bana düşman...

birtek kendimden kaçamıyorum

istemeden oldu

Denedim çare olmadı...

tebdil-i mekanda ferahlık vardır demiş atalarımız..
uzaklaşın ferahlayın..

birşeylerden uzaklaşırken kendimizi de yanımızda götürmesek olacak belki ama..

insan kendinden ne kadar uzaga gidebilir ki...

gitmek en güzel sevgi ifadesidir bazen :(

Hiç düşünmeden, pişman olup olmayacağımın hesabını yapmadan terk etmek istiyorum evimi. Iki kere denedim olmadı. Vazgeçirdiler, engel oldular... Boğulduğumu söylesem de nafile. Ayni simaları görmekten, aynı odada kalmaktan, aynı şehir de olmaktan, hatta aynı ülkede yaşamaktan, sabah uyanınca aynı insanlara günaydın demekten, aynı lafta kalan arkadaşlıklardan bıktım usandım. Bırakın gideyim!